Από το new public management στις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις στον δημόσιο τομέα στην Ευρώπη και την Ελλάδα την περίοδο της κρίσης

Ο νεοφιλελεύθερης έμπνευσης «εκσυγχρονισμός» του δημόσιου τομέα και η αλλαγή των σχέσεων εργασίας σε αυτόν ήταν επιδίωξη των κυβερνήσεων των περισσότερο αναπτυγμένων χωρών ήδη από τη δεκαετία του 1980, εποχή κατά την οποία άνοιξε και η συζήτηση σχετικά με το νέο δημόσιο μάνατζμεντ. Oι στόχοι του νέου δημόσιου μάνατζμεντ ως προς τις αλλαγές που εισάγει μπορεί να είναι διττοί. Αφενός έχουμε τις «αλλαγές μέσω περικοπών», αφετέρου τις «αλλαγές μέσω καινοτομίας». Οι αλλαγές μέσω περικοπών θεωρούνται συνήθης πρακτική σε περιόδους δημοσιονομικών περιορισμών. Στο πεδίο της απασχόλησης, το νέο δημόσιο μάνατζμεντ αποσκοπούσε στην άρση των διαφορών μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και στον περιορισμό των «προνομίων» που συνόδευαν τις εργασιακές σχέσεις στον δημόσιο τομέα. Εν μέσω οικονομικής κρίσης, παρά τις διαφορετικές της συνέπειες για κάθε χώρα, υπήρξε μια σύγκλιση των μέτρων προς την κατεύθυνση της μείωσης των δημόσιων δαπανών. Ειδικότερα στην περίπτωση των χωρών που υπέγραψαν μνημόνια φαίνεται να επικράτησε η λογική της συρρίκνωσης. Στην Ελλάδα προωθήθηκαν ταχύτατες και τεράστιες αλλαγές στον ελληνικό δημόσιο τoμέα, που στοχεύουν τόσο στη μείωση του μεγέθους του και των δαπανών όσο και στην αύξηση της αποτελεσματικότητας του Δημοσίου. Οι προωθούμενες αλλαγές στον ελληνικό δημόσιο τομέα από το 2010 και μετά διέπονται από μια λογική περικοπών μέσω της «συρρίκνωσης» του κράτους και όχι τόσο από μια μεταρρυθμιστική λογική, που παραδοσιακά διακρίνει το «νέο δημόσιο μάνατζμεντ».